Środowisko przyrodnicze ulega stałym przemianą, dzięki wciąż nieujarzmionym siłą natury oraz przez działalność człowieka. Działalność ta nie zawsze jest refleksyjna, mądra,przewidująca . Rozwój współczesnej cywilizacji przyczynił się do zachwiania równowagi biologicznej, co stało się przyczyną niepożądanych procesów, z którymi należy walczyć. Procesy te to wzrost zachorowań ludzi ( choroby oczu, układu oddechowego, alergie ), Schorzenia zwierząt, niekiedy zanikanie całych gatunków , wyjaławianie gleby i zatrucie atmosfery , pogarszanie stopnia jonizacji powietrza , wzrost natężenia hałasu i wiele innych. Człowiek współczesny zatem aby żyć i cieszyć się pięknem życia jest zobowiązany budować i rozwijać wiedzę ekologiczną od najmłodszego pokolenia. Początki koncepcji ekologicznych znajdujemy już w XVIII w. J. Jakub Roussea pisał, że „Powołaniem człowieka jest przyrodę opanować i przekształcać ku pożytkowi swemu, innych ludzi i przyszłych pokoleń”. Słowo ekologia pochodzi z greckiego: ojkos-dom i logos – słowo lub opowieść . Jest to więc „opowieść o domu” przy czym dom jest przenośnią i oznacza całość otoczenia, środowisko przyrodnicze ożywione i nieożywione . Ojkos oznacza również gospodarstwo. Tak więc ekologia to opowieść o gospodarstwie w przyrodzie, to nauka zajmująca się ochroną naturalnych zasobów przyrodniczych .Wiek przedszkolny to okres wzmożonej aktywności poznawczej i wrażliwości emocjonalnej. Dzieci są niestrudzonymi badaczami przyrody, są ciekawe świata i w związku z tym organizowanie i tworzenie warunków do badania jest podstawą ich rozwoju . Dlatego też w tym wieku należy ukazywać dziecku potęgę i piękno otaczającego nas świata. Wzbudzając w nim pozytywne uczucia takie jak: życzliwość, tolerancja, miłość, radość, odpowiedzialność wobec siebie i przyrody. Należy uświadamiać dziecku , że człowiek , rośliny , zwierzęta , także przyroda nieożywiona stanowią cząstkę tego samego środowiska i maja w równym stopniu prawo do istnienia. Proekologiczne wychowanie i nauczanie dziecka to celowa, planowa, systematyczna praca nauczyciela przy współudziale rodziców i środowiska współpracującego z przedszkolem. Przyrodę nazywa się sprzymierzeńcem w wychowaniu dziecka, gdyż wychodzi naprzeciw nieomal wszystkim jego potrzebom , sprzyja harmonijnemu rozwojowi. Zainteresowanie dzieci przyrodą oraz stosunek do niej kształtuje się przede wszystkim podczas bezpośredniego kontaktu. Naturalne obcowanie z przyrodą szczególnie jest utrudnione w pracy z dziećmi w środowisku wielo miejskim, gdzie dostęp do przyrody jest w dużej mierze ograniczony. Należy wtedy umożliwić w jak najszerszy sposób kontakt pośredni, a mianowicie wykorzystanie filmów, kącika przyrody a przede wszystkim literatury przyrodniczej. Otaczająca dziecko przyroda wzbudza w nim zachwyt, zainteresowanie, nasuwa wiele pytań , na które dziecko szuka odpowiedzi samo lub pyta dorosłych. Dlatego każdy kontakt z przyrodą należy wykorzystywać do poznania jej oraz poszanowania. Rozwijanie u małego dziecka świadomości ekologicznej prowadzi do rozwoju względnie trwałych postaw wobec przyrody. Trzeba uświadomić dzieciom, że kochać przyrodę to brać na siebie odpowiedzialność za jej losy i traktować ja jak przyjaciela .